BOERENVERSTAND 16 - ‘TUURLIJK GAAN WE MEEBETALEN

Door: frank van den dungen
Geplaatst op: 14 september 2015

Zomer. Komkommertijd. Minder mensen moeten met minder nieuws de media vullen. Dus wordt een mug snel een olifant. Rechttoe rechtaan. Want dat vult de kolommen. Zo ook de oprisping van het urgentieteam: De gedachte dat burgers misschien wel eens mee zouden kunnen willen mogen moeten betalen om de boerderij van hun buurman te verplaatsen.  Nieuws. Want zó’n signaal was nog nooit eerder afgegeven. En uit onverwachte hoek. Van het urgentieteam verwacht je zoiets al helemaal niet.

TIKJE SCHIJNHEILIG

Via de media regende het natuurlijk reacties: Bespottelijk. Kan niet waar zijn. Cabaret. De wereld op z’n kop. Etc. Herman van Ham, bestuurder van de ZLTO, reageert met een opiniërend stuk op deze commotie. Hij probeert dit cadeautje uiterst behoedzaam binnen te hengelen: We moeten dit idee zien in het perspectief van een terugtredende overheid. Burgers en boeren moeten hier samen uit komen. Dus meebetalen is wel degelijk een optie. De boer is immers niet de enige die altijd maar moet investeren. Herman eindigt, een tikje schijnheilig, dat hij zoiets natuurlijk zelf nooit bedacht zou hebben. Maar nu de gedachte er is, vindt hij het helemaal geen bezopen idee.

BOERMAN & BUURMAN 

De oorspronkelijke kwestie ging over een boer die weggekocht zou worden. En als de stallen weg zouden zijn, zou de waarde van burgermans buitenverblijf stijgen. Klinkt logisch. Tenminste, als deze boer daar de énige boerman zou zijn. Dus is het ook niet onlogisch als buurman alvast een stukje van zijn waardevermeerdering investeert in het vertrek van deze boer. Aldus het urgentieteam. Maar dat geeft nog gedonder. De Brabantse politiek heeft namelijk uitdrukkelijk vastgelegd dat de buren juist niet hoeven mee te betalen. Dit levert nog een pittig debat.. Want zeg nou zelf, Anne-Marie, zó’n averechtse draai dat kan toch helemaal nie?  

STRUISVARKEN VOOR VAN HAM

De pers had deze mug al eerder opgewaardeerd tot olifant. En Van Ham greep in zijn fluwelen betoog deze kans gretig aan. Hij maakt de uitzondering tot regel. De case van de vertrekkende boer werd opgerekt tot de aanpak van overlast in zijn algemeenheid. Hij heeft het doodleuk over burgers die gaan meebetalen “aan de vermindering van geurhinder”: Burger betaalt boer. Boer zal bovenwettelijk iets minder stinken. Maar boer blijft boeren. Ongelooflijk. De sector blijft de kop in het zand steken. Blind voor de eigen problematiek. Van Ham verdient de struisvarken award. Hij mag hem hierboven uitknippen en boven de ingang van het ZLTO-gebouw hangen. Want hij is voor iedereen.  

MEEBETALEN LEVERT GELD OP

Laten we, met het oog op het beloofde debat, het denkspoor van de hypothetische slachtoffer-bijdrage eens volgen. Stel-1: Burgers gaan meebetalen aan bovenwettelijke vermindering van overlast. Dan zijn er natuurlijk ook boeren die zoiets bovenwettelijks helemaal niet van plan zijn. Gaan die boeren omgekeerd de burgers betalen voor de vermindering van waarde en woongenot? Gaat de gemeente de WOZ-aanslag verlagen? Stel-2: Er is ergens een burger wél zo gek om wel mee te gaan betalen omwille van voorgespiegelde waardevermeerdering. Wordt dan ook de eerdere waardevermindering verrekend? Er zijn nog volop openstaande posten: Het wegvallen van de stankcirkels. Het schrappen van het cumulatieprincipe. Het bombarderen van de woonomgeving tot LOG. De vergrotingen van de bouwblokken. Uitbreiding op uitbreiding. Verstening. Mestscheiding. Etc.  Als alle overlast, risico en woonschade gekapitaliseerd wordt, krijgt die meebetalende burger er straks netto dan niet een flinke bak geld bij?

VIER KEER EEN KWARTJE EXTRA

Dit is de verkeerde discussie. Zoveel zal duidelijk zijn. Burgers gaan meebetalen. ‘Tuurlijk. Maar niet zo. Dit is symptoombestrijding. Dweilen met de kraan open. We gaan meebetalen. Niet als buurman. Niet als burger. Maar als consument. Wat mij betreft toch gauw één euro extra per kilo. Een kwartje voor de stoppende boer. Een kwartje voor kwaliteit van de leefomgeving. Een kwartje voor de kontzak van de kleinschalige boer: een eerlijke prijs voor een eerlijk product. En een kwartje voor extra krimp. 

BETER BEGINT MET MINDER

Want beter begint met minder. En daaraan willen we zeker meebetalen. Boerenorganisaties kunnen bij ons aankloppen. Maar laat ze eerst onderling afspraken maken over het plafond van hun productie. Hoeven ze elkaar niet langer te beconcurreren. En ook de leefomgeving van hun buren niet langer te verzuren. Win-Win. 

ANNE-MARIE

En tenslotte, Anne-Marie, waarom is die standstill er nog altijd nie?

 

frank van den dungen

 

Illustratie: Sarah Linde

Voeg een reactie toe

Gerelateerd nieuwsRSS Feed

  • Geen resultaten gevonden.

Gerelateerde evenementenRSS Feed

  • Geen resultaten gevonden.